Romantizmimizi yitirdik azizim

Ve bütün bu hengamede, yitip giden romantizm…  

Bayıltan bir romantizmden, tatlı su balığı romantizminden, maziperestlikten ya da üveyk edebiyatından söz etmiyorum. Melankolik hezeyanlar, arabesk hülyalar uzak dursun benden...  

Romantizm, benim lügatçemde,  kökü mazide olan bir ati mefkuresi ve dahi rasyonel temelli bir idealizm olarak geçiyor… Kişiyi ayakta tutan, sabah yatağından kaldıran, yaşamını anlamlandıran , hatta hayatını adadığı düşünce...

 Bir hırka bir lokma değil; bin hırkalık bin lokmalık çalıştırıp, sadece bir hırkalık bir lokmalık yaşatan, dünyayı “kesben” değil “kalben” terkettiren düşünce…Biraz abdallık, biraz mecnunluk, biraz aşıklık maşukluk, biraz canfedalık...Bütün bunları da zariflerden zarif “ haddeden geçmiş bir nezaketle ” yapabilmek. Atmadan tutmadan, asmadan kesmeden, kırmadan dökmeden…  

Dünyanın en “mehabetli ve mehafetli” romantikleri Anadolu’dan çıkmamış mıdır! Yunus, Mevlana, Eşrefoğlu, Gülşehri, Seyyid Nizam, Hacı Bayram, Niyazi-i Mısri...  

Ve 21 yaşında İstanbul’a ellerinde karanfillerle giren o genç padişah…Ve onun  

“ Gerçek padişahlık, hizmetkarlıktır” diyen Yedi İklimin sultanı dedesi.  

Bugün, ağzımızı her açtığımızda, madde soluklar olduk.  İşi, “ Para var huzur var”, “ Yiyelim içelim güzelleşelim” eyyamcılığına ve pişkinliğine vurduk.

 Rakamların, ince hesapların(!), dünyalık mürakabelerin, almaların vermelerin, iltimasların, bir şeyler satmaların, desinlerin, görünmelerin, - miş gibilerin, ben yaptım, sen ne yaptın demelerin arasında...yitip giden Hz. İnsan....  

Ve Bediüzzaman...  

Gülen Hocaefendi, Bediüzzaman için “ O, eserleriyle taklide bir neşter vurmuştur” diyor.  

Ve hayatıyla da... Küçücük bir sepete sığdırdığı o yaşanmaz hayatıyla, “ Gözümde ne cehennem korkusu, ne cennet sevdası” kükremesiyle.. Evet Bediüzzaman  modernleşme ve kapitalistleşmeye karşı, “ esaslı ve hakikatli” bir romantik duruş sergilemiştir. Son demlerinde, seksen küsür senelik hayatının özeti mahiyetinde: “ Küfrün beli kırılmıştır” diyerek, aynı zamanda maddenin ve materyalizmin de belini kırdığını ifade etmiştir. 

Oysa şimdilerde...  

Tam bir Anadolu romantiği olan Nureddin Topçulardan, Erol Güngörlerden,  Fethi Gemuhluoğlulardan, Necip Fazıllardan sonra... Tekrar başa mı dönecektik! Şeyh Galip estetiğinin zirvelerinden, ucuz hamaset edebiyatı vadilerine mi savrulacaktık!  

Heyhat! Kaba saba tavır ve davranışlarımıza, nobranlığımıza, iri iri sözlerimize, boyumuzu aşkın iddialarımıza ve  hal-i pür-melalimize bakılırsa, romantizm bizim diyarlardan gideli bir hayli zaman olmuş. 

Engin SEZEN / Kanada / Haber 7 
engin.sezen@ocdsb.ca