Oyunu kuralına göre oynamak

Oysa gece basmadan soyunduğumuz elbiselerimizi aramak gerek. Ki aslında gönül elbisesini dünyada soyunmamak gerek. Zira dünyanın hayat oyununa fazla dalmamak gerek.

 Çocuklar oyuna daldılar mı ne yolu yordamı ne de akşamı bilirler. Onları oyundan ayırmak, âşığı zorla sevgilisinden ayırmak gibidir.  Tuz yalamış sürüyü sudan ayırmak gibidir. Mehtabı denizden ayırmak gibidir.

 Kimi yetişkinler de dünyanın oyununa kendimizi o kadar kaptırmışız ki akşamın geldiğinden haberi olmayan çocuklar gibiyiz. Kaldı ki çocukların oyunu gönülleriyle iken biz büyükler ayak oyunlarıyla götürmekteyiz hayatı. Gönül elbisemizi soyunup-dökünüp, dünyanın yalancı oyunlarına dalmış gitmişiz.

Gün aşmış gitmiş de tepemizden aşağı, gûrûbun kızıllığı çökmüş farkında değiliz daha. Ve zaman rüzgârının, ten elbiselerimizi bilinmeyene doğru savurduğunu akşamın alaca karanlığında ve keskin soğuğunda fark ederiz. Bir korkudur, bir ürpertidir kaplar içimizi ama dövünmeler, inlemeler nafiledir oysa. Olmadık işler peşinde koşup olmadık başlara balyoz gibi inerken birden Azrail hayat bileğinden kavrar ve insana oyuna ara vermesini hatırlattığında, oysa ruh pişmanlıkların feryadıyla dolar bir anda.

 oyun dünyamızda inşa ettiğimiz kumdan kalelerimizin yağmura karşı, mumdan gemilerimizin ateşe karşı, ne hükmü olabilir ki? Faniliğin kılıcı, gönül elbiselerini çalana işler mi ki akşamdan sonra.
 Tövbe bineğine binerek akşam olmadan, gönül elbisemizi zaman hırsızının elinden almak gerek. Ecel kapıyı çalmadan daha, gönül elbisesini giymek gerek.

 Ömür ki gönül çelen maddelerin sevgileriyle ve düşmanların sıkıntılarıyla geçip gitmede. Ve yapılan her bir kumdan kale, kutlu bir yağmur suyu beklemede.

Değil mi ki dünya fâni.
Değil mi ki akşam olacak karanlık basacak.
Değil mi ki mezar toprağına yüz süreceğiz çaresiz.
Değil mi ki bir huzura varacağız hesap vermek için.

O zaman  toprağa yüz sürüp Rabb’e secde etmek gerek.

Değil mi ki elbiselerimizi zaten soyacaklar, gönül elbisesini giymek gerek.
Değil mi ki çenemizi zaten bağlayacaklar, çenemizi tutmak gerek.
Değil mi ki sonunda tek kalacağız, Tek olan Allah’a alışmak gerek. 
Ve değil mi ki ‘’Dünya hayatı bir oyundur.’’

oyunu Kural Koyucu’nun kurallarına göre oynamak gerek.

Ayışığının Yakamozunda Sarıkızla Kafesli, Balyozlu kuraldışı oyunlardan halk hoşlanmadığı gibi Hakk hiç hoşlanmaz.

Akşam oluyor farkındayız. Her şeyi biliyoruz.  Ah bir de  uyanabilsek!

Arifhan AKPINAR / Haber 7
arifhanakpinar@hotmail.com