Ne olmasaydı ne olurdu?

Son bir haftada olup biten pek çok şeyin tam tersi yaşanırdı.

Mesela;

Top bir hafta boyunca AK Parti’nin yarı sahasında dolaşır dururdu.

Söz konusu “partili” yine istifa ederdi belki ama bu tartışma parti üzerinde derin  bir iz bırakırdı.
Başka neler olurdu neler…

Sivil faşizm tartışmalarını ortaya atanlar ellerini ovuştururlardı.

Ertuğrul Özkök, “çoğunluk tahakkümü” başlıklı yazılarına yeniden başlar, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, kapatma davası açacağını daha güçlü biçimde “hissettirirdi”.
 
Ama öyle olmadı.

Yaygın ifadesiyle evdeki hesap çarşıya uymadı.

Başbakanın “sahiciliği” bütün hesapları alt üst etti.

GATA’ya gidemeyen eşinin “gözyaşlarına mahkum” olduğunu söyleyerek “böyle diktatör mü olur” dedirtti.

 “Tek parti-tek adam” yakıştırması çöp kutusunu boyladı.
 
Genelkurmay Başkanı’nın “keşke yaşanmasaydı” dediği olay, Antalya Belediye Başkanı ve Osman Durmuş dışında hiç kimseden destek bulmadı.

Osman Durmuş, “olayı” alaylı bir şekilde diline dolayınca, “peygamber” tartışmasında top MHP’nin yarı sahasında kaldı.

MHP lideri bir haftadır topu çevirip karşı yarı sahaya göndermeye çalışıyor ama olmuyor.
Çünkü işin büyüsü bozuldu bir kere.
 
Osman Durmuş, türk siyasetinde 50 yıl öncesine giden örtülü bir centilmenlik
geleneğine de darbe vurdu.

“Eşler üzerinden muhalefet yapılmaz” geleneğini bozdu.

Ki bir süre önce Bahçeli’nin bizzat kendisi idi, eşler ve çocuklar üzerinden muhalefet yapmanın yanlış olduğunu dile getiren.

Başbakan buna özen gösteriyor.

Deniz Baykal’da çok dikkatli davranıyor.

Taa Menderes-İnönü ikilisinden itibaren geçerlidir bu yazılı olmayan centilmenlik anlaşması.
Demirel, Özal, Ecevit…

Birbirlerini yerden yere vurdukları dönemde bile eşler üzerinden siyaset yapılmasını hep engellemişlerdi.

MHP yönetimi hiç olmazsa işin bu boyutunu hatırlatabilirdi Osman Durmuş’a.

Mehmet ACET / Haber 7
acetmehmet@hotmail.com