Deli saçması

Meseleye Osmanlı İmparatorluğu’ndan girmek istiyorum. Zira türbelere olan vazgeçilmez düşkünlüğümüzün mimarı Osmanlıdır.

Kıymetli atalarımız, türbelere çok ehemmiyet vermiş, her kıymetli insanın kabrini türbe haline getirmeyi vazife bilmişler. Dinimiz türbe yapmayı yasaklamamış, zira en başta Efendimizin, Hz. Ebubekir’in, Hz. Ömer’in kabirleri bir oda içerisindedir.

Fakat türbelerin amacı İslamiyet’te, bizim cahil halkımızın yorumladığından çok daha farklı. Osmanlı devletinde, kıymetli zevatın kabirlerinin belli olması adına, defnedilen zata sevgi ve saygı göstermek, ruhuna okumak namına yapılırmış türbeler. Bunun o dönemde çok yaygın oluşundan da şu manayı çıkartıyorum ben;

Demek ki o dönemin insanları edep adap bilirlermiş. Bugün bizim yaptığımız gibi türbe ziyareti yapılaydı, tez kellesi uçurulaydı büyük ihtimal.

Günümüzde de türbelere çok  ehemmiyet veriliyor, boyutu biraz farklı da olsa türbeler hala mühimdir bizler için. Öyle ki; her hayati meselemizde soluğu türbelerde alanlar var.

Mesela;  evlenmek isteyenler, boşanmak isteyenler, üniversite sınavına girecek gençlerin anneleri, belki zoraki, gelenek görenek belasının kurbanı olan kendileri, çocuk isteyenler, çocuğu özürlü olanlar ve tabi ki yanlarında getirdikleri masum yavrucaklar, ev isteyenler, araba isteyenler, iş isteyenler, zam isteyenler, onu isteyenler bunu isteyenler… liste metrelerce uzayabilir.

Elbette her şeyin bir yolu var. Biraz da can alıcı formüllerden bahsedeyim;

Eğer dileğiniz bir ev ise, her hangi bir ev anahtarını türbenin duvarındaki girinti çıkıntılara tutturmaya çalışın. Eğer anahtar düşmeden durursa sabaha kalmaz ev sahibisiniz. Evim var ama arabam yok diyenlerdenseniz aynı işlemi araba anahtarıyla uygulayın. Tam olarak şu an lambası parlayan çok parlak bir fikrim geldi; bence ne marka istiyorsanız o markanın anahtarını kullanın. Bir güzellik de benden olsun.

Çocuğunuz özürlüyse türbeyi bilmem kaç kere tavaf ettireceksiniz, hatta cehalet izdihamının içinde minicik yavru veya yavrucaklarınızla masum ruhlarındaki izdihamdan ötürü avaz avaz ağlamalarını umursamadan türbenin yanı başında kıvrılıp sabahlayacaksınız. Belki umduğunuz olur ve sabaha evladınızın sakat kolu veya bacağı bir bakmışsınız ki düzelivermiş. E ondan sonrada merhuma adadığınız horozu kesiverirsiniz artık.

“Şu işim olursa falanca dedeye veya yatıra kurban adadım, gidip keseceğim” diyen zihniyetler hiç düşünmüyorlar ki, kurban kesmek bir ibadettir, ibadet de sadece Allah’a olur, Allah’tan başkasına kurban kesilmez.

Bazı din alimleri, karşılama törenlerinde bile kesilen kurbanların eğer niyette “falanca kişiye kurban kesmek” olursa etlerinin yenemeyeceğini söylemişlerdir. Aksi takdirde, “kişinin gelişinden duyulan sevinçten ötürü Allah’a hamd” niyetiyle kesilen kurbanın leş olmadığını belirtmişlerdir. Yani türbelerde yatan dedelere kesilen onca hayvanın canım etleri ziyan oluyor. Onun yerine fakire fukaraya Allah rızası için dağıtsalar, bari fukaranın da duasını alırlar.

Tüm bunların yanısıra, benim de manasını bir türlü çözemediğim bir kaç formül daha var. Mesela; türbenin yanındaki ağaçlara allı yeşilli çaputlar bağlamak, mum yakmak (bu yine bir Hıristiyan özentisi olmalı), yüz göz sürmek…

Bu mühim mesele hakkında mühim bir kıssayı paylaşmalıyım sizlerle;

“İmam-ı Birgivi’nin (Ziyaret–ül Kubur) risalesindeki şu tarihî olay, mezar ve türbe ziyaretlerinde geçmişteki durumla İslamî titizliği olanca açıklığıyla ortaya çıkarmaktadır. Müslümanlar İran fethi sırasında (Tetir)’de tapınak haline getirilen bir türbede çürümemiş bir ceset bulurlar. Bunun Danıyal peygambere ait olduğu söylenir. Halife Hazret–i Ömer’den ne yapmaları gerektiğini sorarlar. Gelen cevap kabir ziyareti konusunda fevkalade ölçüler vermektedir. Bu konulardaki titizliği bilinen halife Hazret–i Ömer der ki:

– İnsanlar henüz kabir, türbe ziyaretlerini bilmiyorlar, Allah’tan isteyeceklerini ölüden de isteyerek şirke düşebiliyorlar. Danıyal peygambere ait olduğu söylenen mezarı da böyle bir şirke düşme yeri haline getirebilirler. Siz bir düzine mezar kazın, kimsecikler görmeden de bu mezarlardan birine bir gece cesedi gömün. İnsanlar hangisinde olduğunu bilemesinler, oraya toplanıp da peygamberin kabrini puthane haline getirme imkanı bulamasınlar”

Asırlar öncesindeki, kabir ziyaretinin adabını bilmeyen cahil insanlar günümüzde de daha varlar maalesef. Kabir ziyaretini deli saçması haline getiren bu cahiliye devri adetlerinden insanlarımızı kurtarmak adına neler yapılabilir, düşünmemiz gerekir bence. Yoksa bizler daha çok türbelerde sabahlarız.

Mesela; her bir türbenin dört bir köşesine Fatiha suresinin devamlı okuduğumuz, “Yalnız sana ibadet eder ve yalnız senden yardım dileriz.” ayetini mealiyle yazıp asabiliriz.

Vekhasılı kelam;

Muhammed ümmetiyim,
Tek kurtuluşum KUR’AN-KERİM!
Tek Mabudum Rahmanir-rahim!
Tek duam sırat-ı müstakim!  demeyi ögrenmeliyiz.

Ayşenur KAHVECİ / Suudi Arabistan / Haber 7
aysenurkahveci@live.com