Çaresizlik

Sen önceleri çirkinliğinle geldindi.
Şarkıların çözdüler güzellik bohçalarını
Bohçaların ki bilinmez efkârlardan
Bir de hanımeli kokuları ve bahar yelleri
Gözlerin öne eğik alabildiğince serseri
Sonra şiirlerin geldiydi,
Nerelerden bulup okurdun sevdiğim dizeleri?
Tutardın elimden büyüğüm, rehberim
Başlatırdın derin ve acılı serüvenleri.
Hemen arkasından gladyatör yüreğim
Ve o kahrolası korkum.
Korkum ki senin olmazlığından filiz sürmüş
Hep aldatılmış aynaların gerçeği
Sonra,
Sırtımı soğuk duvarların desteğine verip,
Kan öğüten gönlüme ağlardım-gizli
Ellerimi basıp ağlardım.
Ellerim olanca çaresizliğimin künyesiydi.
Ellerimin moru = öfkem
Zavallı bedenim = kör karanlığım
Bir de taşıyamadığım sevgin.
Böylece bilendi işte bıçaklarım,
Kendi soluklarımla
Soluklarım şimdi,
Harakiri.
AYARSIZ SÜNNET

Bu duygusal şiirden haftalık anıma atlayış biraz keskin olacak ama bunu sizlerle paylaşmazsam rahat edemeyeceğim. Nihayet en ufağım İlteriş Beyler de sünnet oldu. Daha doğrusu bir sıkıntısı dolayısıyla sünnet ettirmek farz oldu. Mecburi sünnet. Ayarsız… Büyük oğlanınki alengirli, fiyakalıydı. İlk sünnetti ne de olsa. Heyecan doruktaydı. Sünnet nedir, nasıl olur, ne hissedilir? Yaşayarak tecrübe ettik olanca saflığımızla.
***
Kıyafetler giyildi, Eyüp Sultan Hazretleri ziyaret edildi, dualar okundu. Akşam tüm dostlar davet edildi, yenildi, içildi... Sıpaydır men ve süperdir men çocukları eğlendirdi. Fotoğraflar vs… Üzerinde Ersagun'un sünnet kıyafetiyle çekilmiş resmi olan bir pasta geldi. Bıçağı bana verdiler. Pastayı kesmeye malum yerden başlayınca bir gülme koptu salonda. Tabii bir de ağlama ( Ersagun bozuldu çok: ) Birde kirvemiz, karşı komşumuz ve Malatya Pazarının on numara veliahtı Ahmet Palancı'nın fotolu kuruyemiş kutularıyla yaptığı jest vardı ki havamıza hava kattı. Cümle hazırlıklar yalan oldu ikinci sınıf kaldı.
***
E tabii zamanla, yaşayarak, öğreniyor ve bağışıklık kazanıyorsun. Fazlaca dert etmiyorsun otomatikman. Aynı zamanda olgunlaştığından da daha sakin davranıyorsun. Yalaaaaaaaaaaan! Yalaaaaaaaaaaaan! Maalesef her sünnette ayrı ayrı tavan yaptım. Hep bir terslik olacakmış gibi geldi, korktum. Hep bir şeyler yolunda gitmeyecekmiş gibi gerildim, daraldım. Ama hamdolsun bu da geldi geçti… Hayırlısıyla son 'son' ımın yani oğlumun da pipisinin bir kısmını altına çevirmeyi başardım…
***
Gelenek göreneklerle, eş, dost, akrabayla yapılanların yanında bu ani ve mecburi yapılan çok keyifli olmadı gibi… Emanette olsa bir sünnet kıyafeti bulduk. Faytona bindirip İzmir'in Arnavut kaldırımlı kordonunda ''Hırpalamayın.'' diye sıkı sıkı tembih ettikleri ameliyat yerini bir güzel salladık. Ağrısını kesmesi için reçetelenen fitiller ve 'Kesilen parçayla yapılacak pilav' esprisi rüyalarıma dadandı. Ama bitti. Hem de oldu da bitti! Maşallah, nazar deymez inşallah…